Strach zawisł nad miastem...Ciepło opuściło słońce...
Ludzie kryją się w swoich skorupach,by nie czuć lęku.
Cisza...Czy coś ją przerwie?Czy ktoś zauważył,że świat się zmienił?Że zmienia się cały czas?
Czas przemija,ludzie chcą tego uniknąć,ale nie uda im się...Są tylko ludźmi,którzy nie umieją zapanować nawet nad własnym życiem...Tylko nielicznym się to udaje...Inni chcą ukryć swoje zagubienie raniąc tych,którzy już nie widzą światła...Nie każdy potrafi odnaleźć się w świecie,jednak godząc się z rzeczywistością jesteśmy w stanie wiele osiągnąć...
Człowiek nie powinien iść przez życie sam.Zawsze jest ktoś choć trochę podobny do niego...Przyjaciel potrafi samą swoją obecnością sprawić,że czujemy się lepiej.
Człowiek może również wybrać samotność,ale nie może paść jej ofiarą...

* * *

Znów słońce zagląda w moje okno...Otwieram oczy. Czy to był sen? Tak realny i znajomy,jakby z niedalekiej przeszłości...Kiedyś mówiłam coś podobnego i bałam się spojrzeć w przyszłość.To samo zagubienie...Na kogo czekam w labiryncie swych uczuć?
Otwieram okno,witam wiatr...Jest zimny,ale pełny życia...Coś przypomina...
Pozbywam się zbędnych myśli,obaw...Widzę światło...Razi...Ktoś idzie w jego stronę i powinnam zrobić to samo.Widzę mrok...piękny,cichy,dumny mrok...Ktoś oddalił się w jego stronę...Czemu nie mogę znów zanurzyć się w jego głębi? Ktoś odszedł i zostawił przeszłość...Ktoś przybył...Ktoś czeka aż inni wyciągną do niego rękę...
Nie wiem co czuję i nie wiem czy dobrze postęuję...I chyba kogoś straciłam...znów pozwoliłam komuś odejść...więcej tego błędu nie popełnię.
I zraniłam kogoś...I zyskałam przyjaciela...i ktoś znów się oddalił...